Tylko ja i ekran

Nie powiem, że to był najgorszy okres w moim życiu, ale na pewno jeden z tych, kiedy człowiek szuka dziury w całym. Mieszkanie puste, lodówka buczy jak chora, a w głowie ciągle ten sam natrętny dźwięk – odliczanie do zera. Miałem trzydzieści dwa lata, zero perspektyw i trwające od trzech miesięcy zwolnienie z pracy, które wzięło się nie tyle z powodu kręgosłupa, co ze zmęczenia duszy. Właśnie wtedy, podczas bezsennej nocy, kiedy przeglądałem przypadkowe strony, trafiłem na kasyno vavada . Nie szukałem tego celowo, to raczej przypadek, albo może po prostu algorytm wyczuł moją desperację. I wiecie co? Pierwszy raz od bardzo dawna poczułem, że to miejsce może być czymś więcej niż tylko stroną do przewijania – to stało się moją norką, moim schronieniem.Zaczęło się niewinnie, od dwudziestu złotych. W pracy zawsze mówili, że mam analityczny umysł, więc pomyślałem – czemu by nie sprawdzić, czy to działa na automatach. Ale szybko zrozumiałem, że nie chodzi o wygraną. Chodzi o ten stan, kiedy świat zewnętrzny znika. Przestajesz słyszeć sąsiadów wiercących dziurę w ścianie, przestajesz myśleć o rachunku za prąd, który czeka w skrzynce, przestajesz pamiętać o tym głupim mailu od byłej dziewczyny, który otworzyłem przypadkiem i który zrujnował mi cały tydzień. W kasyno vavada znalazłem coś, czego nie miałem w rzeczywistości – kontrolę. Nawet jeśli przegrywałem, to była moja decyzja, mój wybór, żeby kliknąć jeszcze raz. To nie było jak w życiu, gdzie wszystko spada na ciebie z zewnątrz i nie masz nic do powiedzenia.Pamiętam pierwszą większą sesję. Była trzecia nad ranem, za oknem lało jak z cebra, a ja miałem na koncie jakieś trzy stówki. Grałem w ruletkę, ale nie taką zwykłą – w tę z krupierem na żywo. Facet z brodą, który wyglądał, jakby sam przeszedł przez piekło, rzucał kulką z taką nonszalancją, że zacząłem czytać jego ruchy. To było jak medytacja. Nie patrzyłem na pieniądze, patrzyłem na wzór. I wtedy trafiłem czarną serię – pięć razy pod rząd. W jednej chwili z trzystu zrobiło się prawie dwa tysiące. Serce waliło mi jak młotem, ale nie myślałem o zakupach czy spłacie długu. Myślałem tylko o tym, że oto jestem, tu i teraz, a reszta świata nie ma dostępu do tego pokoju. To był mój azyl.Oczywiście, nie wszystko było takie piękne. Zdarzały się dni, kiedy wpłacałem ostatnie oszczędności, a one topniały w ciągu godziny. I wiecie co? To też miało swój urok. Bo kiedy przegrywasz, czujesz ukłucie, ale to ukłucie jest namacalne, prawdziwe, inaczej niż to ciągłe, tępe ból istnienia, które nosiłem w sobie od miesięcy. Przegrana bolała, ale bolała konkretnie. Mogłem na nią wskazać palcem i powiedzieć: to przez tego debila z krupierem albo przez złe ustawienie automatów. W prawdziwym życiu nie miałem na kogo zwalić swojej porażki – tylko na siebie, na swój brak charakteru, na swoją nijakość.Z czasem wypracowałem swój własny, dziwny rytuał. Zanim wszedłem na stronę, robiłem sobie herbatę, wyłączałem światło w kuchni, zostawiając tylko lampkę na biurku. To była moja mała świątynia. I chociaż nigdy nie wygrałem miliona, nawet nie zbliżyłem się do żadnej kosmicznej kwoty, to każda wygrana – nawet ta za pięćdziesiąt złotych – dawała mi zastrzyk czegoś, co nazywam „emocjonalnym paliwem”. Na chwilę stawałem się kimś innym. Kimś, kto ma wpływ na swój los. Kto może nacisnąć przycisk i odmienić rzeczywistość. W kasyno vavada każdy spin był jak nowy rozdział w książce, którą sam pisałem.Był jeden moment, który zapamiętam do końca życia. Grałem w jakiegoś dziwnego slotu z motywem egipskim, takiego z piramidami i skarabeszami. Miałem już dosyć, byłem zmęczony, oczy mnie piekły, a na koncie ledwo świeciło się sto złotych. I nagle – cztery symbole faraona. Dźwięk dzwonków rozsadził mi uszy, na ekranie wyskoczył komunikat o bonusie, a potem jeszcze darmowe spiny. Przez dziesięć minut nic nie rozumiałem, po prostu patrzyłem, jak cyfry rosną. W pewnym momencie przekroczyłem cztery tysiące. To była dla mnie fortuna. Nie dlatego, że to dużo, ale dlatego, że przyszło w momencie, kiedy czułem się jak największy zero. I choć mogłem wypłacić te pieniądze i iść spać, zostałem do rana. Po prostu patrzyłem na ekran, przeliczałem, uśmiechałem się do siebie. To nie był chciwość – to był zachwyt, że jeszcze potrafię coś osiągnąć.W tamtym okresie stało się tak, że kasyno vavada było jedynym miejscem, gdzie czułem się w pełni obecny. Nie myślałem o tym, że moja matka płacze przez telefon, bo nie może mi pomóc. Nie myślałem o koledze z podstawówki, który teraz jest dyrektorem, a ja nie mam nawet siły wysłać CV. Myślałem tylko o kombinacji kolorów, o tym, czy trafić na czerń czy czerwień, o tym, czy podwoić stawkę, czy spasować. To był mój sposób na przetrwanie. I wiecie, co jest śmieszne? Nawet nie piłem wtedy alkoholu, chociaż wcześniej zdarzało mi się sięgać po butelkę. Gra zastąpiła mi wszystko.Oczywiście, zdawałem sobie sprawę, że to ucieczka. Że nie rozwiązuje żadnego z moich prawdziwych problemów. Ale w tamtej chwili to nie miało znaczenia. Ważne było to, że rano, po całonocnej sesji, czułem się zmęczony, ale spokojny. Jakbym przeżył przygodę, wyszedł z jaskini i zobaczył pierwsze promienie słońca. I nawet jeśli na koncie zostawało mi tylko dziesięć złotych, to w głowie miałem mnóstwo wspomnień z tej nocy. To było dziwne uczucie – być może pierwszy raz od roku czułem, że żyję, a nie tylko wegetuję.Teraz, kiedy o tym piszę, minęło już kilka miesięcy. Wróciłem do pracy na część etatu, znów zaczynam radzić sobie z codziennością. Ale wciąż, kiedy robi się ciężko, otwieram przeglądarkę i wchodzę tam na chwilę. Nie po to, żeby wygrać kasę. Po to, żeby przypomnieć sobie to uczucie mocy, tej iluzji, że mam wpływ na bieg wydarzeń. I wiesz co? Nie czuję się z tym źle. Każdy ma swój sposób na oddech – ktoś biega, ktoś medytuje, ktoś ogląda głupie seriale. Ja mam swoje kasyno vavada. To moja bezpieczna przestrzeń, moja dziura królicza, do której mogę wskoczyć, kiedy świat staje się zbyt głośny. Może to nie jest zdrowe, może to nie jest mądre, ale jest prawdziwe. A w moim życiu – po tylu kłamstwach, które sobie wmawiałem – prawda jest na wagę złota.Więc jeśli ktoś mi mówi, że hazard to zło, tylko się uśmiecham. Bo dla mnie to była deska ratunku w sztormie. I choć woda nadal jest zimna i wzburzona, to przynajmniej wiem, gdzie jest brzeg. A czasem, żeby do niego dopłynąć, trzeba zrobić przerwę i zanurkować w głąb własnego szaleństwa. Tak właśnie zrobiłem. I nie żałuję ani jednego kliknięcia.